1
πᾶς ὁ μένων ἐν τοῦ Ὑψίστου σκέπῃ
ὃς ἂν κατοικῇ ἐν σκίᾳ ὥστε ζῆν.
ἐρεῖ Κυρίῳ, εἶ καταφυγή μου,
ἡ πέτρα ἐν ᾖ ἐλπιῶ                     ( πέποιθα.)

Χορος
ὁ δὲ ἀρεῖ σε ὡς ὁ ἀετός·
ἀνοίσει σε ἐφ' ἠοῦς πνοῇ
ποιήσει σὲ φανεῖν ὡς ἤλιος 
τηρήσει σὲ ἐν αὐτοῦ κόλπῳ ἀσφαλῆ 

2
ἡ παγίς θηρευτῶν οὐδὲ οὐ μὴ σε ἀλῷ.
ὁ λιμὸς οὐδὲ οἴσει σοι φόβον.
καὶ ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐλπιεῖς
ἥ τε πίστις αὐτοῦ σὸν θυρεόν.

3
οὔ φοβηθήσῃ ἐκ φόβου νυκτερινοῦ,
οὐδ' ἐκ βέλους πετομένου ἡμέρας·
κἂν πεσεῖται κύκλῳ σοι χίλια,
πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ οὐδὲ ἕν.

4
τοῖς  δ' ἀγγέλοις ἐντολήν τὴνδ' ἐντελεῖται
σὲ διαφυλάξ' ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς.
ἦ μὴν ἐπὶ χειρῶν οἱ ἀροῦσίν σε,
μήποτε προσκόψῃς ποδὰ λίθῳ.